เทศบาลตำบลปัว ได้รับแจ้งจาก สำนักงานส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจังหวัดน่านว่า เนื่องจากพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ฉบับที่ ๒ พ.ศ. ๒๕๖๘ บัญญัติว่าห้ามผู้ใดขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ให้แก่บุคคลที่มีอาการมึนเมา ดังนั้น จึงขอความอนุเคราะห์ประชาสัมพันธ์ แจ้งให้ผู้ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในพื้นที่ ดำเนินการตรวจสอบอาการมึนเมาของบุคคลเท่าที่จำเป็นและสมควร ตามแนวทางการตรวจสอบอาการมึนเมา โดยกรมควบคุมโรค ดังนี้
๑. บุคคลที่มีอาการอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้ ให้ถือว่าเป็นบุคคลที่มีอาการมึนเมา
๑.๑ บุคคลที่บริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าไป ในปริมาณที่ส่งผลให้เกิดการบกพร่องที่เห็นได้ชัดเจน ในการควบคุมการทรงตัว และการเคลื่อนไหวของร่างกาย (เช่น เดินเซ หรือยืนลำบาก เป็นต้น) หรือการแสดงออกทางพฤติกรรมหรือวาจา จนอาจเป็นเหตุให้เกิดอันตรายต่อตนเอง หรือผู้อื่น หรือเป็นการรบกวนความสงบเรียบร้อย
๑.๒ บุคคลที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ออกจากร่างกาย และมีอาการร่วมอย่างใดอย่างหนึ่ง ดังต่อไปนี้
๑.๒.๑ อาการทางกายภาพที่สังเกตได้ชัดเจน ได้แก่
(ก) ตาแดงก่ำ หรือมีอาการตากระตุก
(ข) การควบคุมการเคลื่อนไหวบกพร่องอย่างชัดเจน เช่น เดินเซ เดินไม่ตรงทาง ยืนลำบาก ล้มเซ หรือมือสั่นอย่างเห็นได้ชัด
๑.๒.๒ อาการทางวาจาและพฤติกรรม
(ก) พูดไม่ชัดเจน พูดอ้อแอ้ พูดรวบคำ หรือพูดซ้ำซากวกวนไปมา
(ข) มีภาวะอารมณ์แปรปรวน หงุดหงิดง่าย แสดงอารมณ์ก้าวร้าว หรือลวนลามผู้อื่น
(ค) กล่าววาจาในลักษณะข่มขู่ หรือยั่วยุให้เกิดความไม่สงบ
๒. วิธีการตรวจสอบอาการมึนเมา สามารถดำเนินการตามวิธีการใดวิธีการหนึ่ง ดังต่อไปนี้
๒.๑ การแตะจมูกตัวเอง ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมาหลับตา ยื่นแขนไปข้างหน้าแล้วชี้นิ้วออกไป จากนั้นให้งอข้อศอก และนำนิ้วมาแตะที่ปลายจมูกโดยไม่ลืมตา หากบุคคลนั้นไม่สามารถนำนิ้วแตะที่ปลายจมูกได้ โดยพลาดเป้าเกินกว่าหนึ่งเซนติเมตร หรือมีอาการมือสั่นอย่างเห็นชัด ขณะพยายามแตะจมูก ให้ถือว่ามีอาการมึนเมา
๒.๒ การเดินต่อเท้า ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมาเดินสลับเท้า โดยให้ส้นเท้าชิดปลายเท้าเป็นเส้นตรงไปข้างหน้าสิบก้าว แล้วหันตัวด้วยเท้าหนึ่งข้าง จากนั้นเดินสลับเท้าแบบส้นเท้าชิดปลายอีกสิบก้าว หากมีการแสดงความผิดปกติดังต่อไปนี้ รวมกันตั้งแต่สองครั้งขึ้นไป ในระหว่างดำเนินการ ให้ถือว่ามีอาการมึนเมา
๒.๒.๑ ไม่สามารถเดินต่อเท้าโดยให้ส้นเท้าชิดปลายเท้าได้อย่างต่อเนื่อง
๒.๒.๒ ก้าวออกนอกเส้น หรือเดินเซชัดเจน
๒.๒.๓ ใช้แขนช่วยพยุงตัวเพื่อทรงตัว (กางแขนออก)
๒.๒.๔ หยุดเดินก่อนครบสิบก้าว
๒.๒.๕ ไม่สามารถหันตัวได้อย่างถูกวิธี
๒.๓ การยืนขาเดียวและนับเลข ให้บุคคลที่สงสัยว่ามีอาการมึนเมายืนตัวตรง ยกขาข้างหนึ่งขึ้นจากพื้นประมาณสิบห้าเซนติเมตร และเริ่มนับเลขตั้งแต่หนึ่งพันเป็นต้นไป (๑๐๐๑ , ๑๐๐๒ , …) จนกว่าจะครบสามสิบวินาที จนกว่าจะครบสามสิบวินาที หากตัวเซ วางเท้าลง เขย่ง หรือใช้แขนทรงตัว ให้ถือว่าบุคคลดังกล่าวมีอาการมึนเมา หากมีการแสดงความผิดปกติดังต่อไปนี้ รวมกันตั้งแต่สองครั้งขึ้นไป ในระหว่างดำเนินการ ให้ถือว่ามีอาการมึนเมา
๒.๓.๑ วางเท้าลงกับพื้นก่อนครบสามสิบวินาที
๒.๓.๒ ใช้แขนช่วยพยุงตัวเพื่อทรงตัว (กางแขนออก)
๒.๓.๓ ตัวเซหรือโยกตัวอย่างชัดเจนขณะยืน
๒.๓.๔ เขย่งเท้าด้วยข้างที่อยู่กับพื้น